7 . آيهء « ليلة المبيت » از جمله آيات فراوانى كه در شأن اميرالمؤمنين ( ع ) نازل شده است ، آيه‌اى است كه در « ليلة المبيت » نازل شد . ليلة المبيت ، شبى است كه پيامبراكرم ( ص ) ، اميرالمؤمنين ( ع ) را به جاى خود در بستر خواباند و از مكّه به سمت مدينه خارج شد . آيهء شريفه نازل شد : وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرى نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ وَ اللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ « 1 » بعضى از مردم براى كسب خشنودى خدا ، جان خود را مىفروشند و خداوند نسبت به بندگان مهربان است . تفصيل واقعه از اين قرار بود كه پيامبراكرم ( ص ) سيزده سال ، تمام تلاش خود را براى تبليغ اسلام به عمل آوردند . امّا مشركان با توطئه و كارشكنى مانع فعاليّت ايشان مىشدند . جاذبهء قرآن بسيارى از آنان را فرا گرفته بود ، امّا عناد و لجاجت و دنياپرستى نمىگذاشت اسلام را بپذيرند . گرچه پيامبر ( ص ) از نظر اقتصادى ، پشتوانه‌هايى مانند حضرت خديجه و ابوطالب را داشت ، امّا باز هم فشار و آزار و اذيّت مشركان زياد بود . تا اين كه با رحلت اين دو بزرگوار ، پيامبر ( ص ) از اين دو پشتوانهء مطمئن هم محروم شد . چاره‌اى جز هجرت از ميان اين قوم لجوج نبود ؛ خصوصاً اين كه اهل مدينه آماده بودند تا پذيراى پيامبر ( ص ) و مسلمانان باشند . بنابر اين تصميم به هجرت گرفته شد . در همان زمان ،

--> ( 1 ) . بقره / 207 .